W domu Rufus okazał się najłatwiejszym współlokatorem, jakiego kiedykolwiek miałem. Jasne, zjadł cały bochenek chleba z blatu i przewrócił lampę, goniąc za swoim ogonem, ale było w nim ciepło, które wszystko wybaczało. Codziennie witał mnie merdającym ogonem, a nocą zwijał się w kłębek obok mnie, kładąc głowę na moich kolanach, przypominając mi, że nigdy nie jestem sam.
Pewnego wieczoru, gdy spacerowałem po okolicy, Rufus nagle zamarł. Zaczął węszyć w powietrzu, nastawiając uszy. Zanim zdążyłem zareagować, pobiegł boczną uliczką. „Rufus!” krzyknąłem.
Kiedy go dogoniłem, zrozumiałem, dlaczego ucieka. Mały chłopiec, nie starszy niż sześć lat, siedział pod ścianą, z twarzą zalaną łzami. Rufus był już przy nim, pocieszając go bez słowa. Chłopiec wyciągnął rękę, pogłaskał go po głowie i wyszeptał: „Będzie dobrze”.
Ciąg dalszy na następnej stronie
Chłopiec zaginął, będąc oddzielonym od matki. Rufus został z nim, dopóki nie znaleźliśmy jej kilka przecznic dalej. Ulga, jaką poczuła na widok syna, była bezcenna, a Rufus merdał ogonem, wyraźnie dumny ze swojego dobrego uczynku.
Kilka tygodni później ze zdziwieniem natknąłem się na post w mediach społecznościowych z lokalnego schroniska. Szukali Maxa, zaginionego golden retrievera, który wyglądał dokładnie jak Rufus. Na zdjęciu bawił się piłką na podwórku, z jego nieomylnym, głupkowatym uśmiechem.
Ścisk w żołądku ścisnął mi się w supeł. Czy Rufus mógł być Maxem? A jeśli tak, to czy ktoś go szukał? W głębi duszy chciałem zignorować post i zatrzymać mojego psa, który stał się członkiem mojej rodziny. Ale w głębi duszy wiedziałem, że jeśli Max należał do kogoś innego, nie mogłem go zatrzymać.
Zadzwoniłem więc do schroniska i umówiłem się na spotkanie z właścicielami Maxa następnego dnia. Kiedy przyjechali, spodziewałem się emocjonalnej konfrontacji. Ale wyrazili wdzięczność, a nie złość. Kobieta przykucnęła, przytuliła Rufusa – Maxa – i powiedziała: „Szukaliśmy go wszędzie. Dziękujemy za tak dobrą opiekę”.
Okazało się, że Max zaginął kilka miesięcy wcześniej podczas wędrówki. Jego właściciele szukali go niestrudzenie, ale stracili nadzieję. Ludzie, którzy porzucili go w Walmarcie, nie byli bezdusznymi nieznajomymi: znaleźli go rannego na poboczu drogi i nie wiedzieli, co robić.
Właściciele Maxa obiecali się nim zaopiekować i chociaż była to jedna z najtrudniejszych decyzji w moim życiu, wiedziałem, że to właściwa decyzja.
