Życie zawsze potrafi nas zaskoczyć, często wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy. W moim przypadku stało się tak z kudłatym psem w Walmarcie i decyzją, która wszystko zmieniła.
Miała to być szybka wyprawa – tylko po to, żeby kupić żwirek i worki na śmieci. Ale kiedy wjechałam na parking, zobaczyłam go: dużego, kudłatego psa, siedzącego samotnie, jakby czekał na kogoś, kto nigdy nie wróci. Jego oczy były zmęczone, pełne niepewności, ale się nie ruszał. Nie szczekał. Po prostu patrzył, pełen nadziei.
Podeszłam ostrożnie, z wyciągniętymi ramionami. Nie drgnął. Kiedy uklękłam, żeby sprawdzić jego adresówkę, przylgnął do mojej, jakby kurczowo się mnie trzymał i był teraz gotowy mi zaufać.
A potem stało się coś nieoczekiwanego: owinął nogę wokół mojej. Jego broda delikatnie spoczęła na moim kolanie i niemal słyszałam, jak myśli: „Już jesteś bezpieczna”.
Ciąg dalszy na następnej stronie
Pracownik ochrony zwierząt powiedział mi, że ktoś widział, jak samochód podwiózł go wcześniej tego dnia, zostawiając na parkingu bez obroży i mikroczipu. Kiedy próbowali go zabrać, pies spanikował, wbił łapy w ziemię i wpatrywał się we mnie.
Nigdy nie planowałem adopcji psa, ale stojąc tam obok niego, tak wrażliwy i ufny, nie mogłem po prostu odejść. Zapytałem pracownika: „Co się stanie, jeśli nikt go nie zabierze?”. Jego odpowiedź głęboko mnie poruszyła: „Jeśli nie zostanie adoptowany w ciągu 72 godzin, zostanie uśpiony”.
Nie mogłem znieść tej myśli. Bez namysłu zapytałem: „Czy mogę go zabrać do domu?”. Pracownik wydawał się zaskoczony, ale skinął głową.
Więc, mając 70-kilogramowego psa śliniącego się na siedzeniu pasażera, nazwałem go Rufus. Wydawało się, że to idealne imię: silny, niezawodny, taki jak on.
