Tym razem jednak poniosła realne konsekwencje. Sąd uznał ją winną zaniedbywania dziecka i skazał na karę więzienia z warunkowym zawieszeniem wykonania kary.

Roberto całkowicie poświęcił się rekonwalescencji Lucíi. Ograniczył podróże służbowe, zatrudnił godnego zaufania opiekuna i zorganizował terapię u specjalisty od traumy dziecięcej. Lucía powoli zaczęła wracać do zdrowia – fizycznego i emocjonalnego.

Z czasem odzyskała zdrowie, pewność siebie i radość. W szkole narysowała nawet swojego ojca jako bohatera – ratującego ją przed smokiem.

Lata później Roberto ostrożnie zbudował nową relację z Eleną, empatyczną pediatrą. Przedstawił ją Lucíi stopniowo i z szacunkiem, dbając o to, by jego córka zawsze czuła się bezpiecznie i miała kontrolę. Z czasem Elena stała się kochającą obecnością w ich życiu – nigdy nie zastępując zmarłej matki Lucíi, ale wnosząc ciepło i stabilizację.

Gdy Lucía była nastolatką, przekształciła swoje bolesne doświadczenie w cel. Postanowiła studiować psychologię dziecięcą, zdeterminowana, by chronić inne dzieci przed przemocą. W eseju aplikacyjnym na studia napisała:

„Okrutni ludzie mogą odebrać ci pożywienie, godność i bezpieczeństwo na jakiś czas — ale nie mogą odebrać ci zdolności do leczenia, jeśli choć jedna osoba naprawdę cię kocha”.

Lucía wyrosła na silną, współczującą młodą kobietę. Roberto zrozumiał, że bogactwo nic nie znaczy bez czujności i miłości. A Valentina? Opuściła więzienie i skazała się na samotne życie, ponosząc konsekwencje swojego okrucieństwa.

W końcu miłość zwyciężyła. Przerażona dziewczynka, która kiedyś żebrała o ochłapy, stała się osobą zdeterminowaną, by chronić innych.

Ponieważ nie ból nas definiuje – definiuje nas to, jak sobie z nim poradzimy.